Hoe breng je in een oogwenk je lezerspubliek tot overzichtelijke proporties terug? Door dezer dagen te melden dat je niet van voetbal houdt en dat al die oranjegekte je compleet gestolen kan worden. Bij deze: ik hou niet van voetbal en al die oranjegekte kan me compleet gestolen worden. En nu tel ik even tot tien.
 
Bent u er nog? Mooi. Dan zijn we nu met zinnige mensen onder elkaar. Meteen mooi overzichtelijk, want zinnige mensen zijn er naar mijn indruk niet zoveel meer. Eerder deze week kwam een buurman, verder een buitengewoon prettig mens, mij vragen of hij ook aan mijn gevel een tuilijn met oranje vlaggetjes mocht bevestigen. Op zo'n moment kom je in de verleiding om knaloranje sinaasappels op iemands scrotum uit te persen tot hij tot bezinning is gekomen. Ik heb me beheerst. Gekte met gekte bestrijden heeft geen enkele zin.

 
 
Op dagen als deze koopt, als je de tv-reclame moet geloven, niemand meer voedsel om normale redenen. Mensen kopen om te beginnen zaken die je hangend voor de buis kunt verorberen (zelfs een bord op schoot hindert al bij het juichen), ten tweede schaft men leeftocht aan die een overwegend oranje kleur heeft (helaas voor de verzamelde Nederlandse worteltelers bij voorkeur kunstmatig) en ten derde koopt men vanwege cadeautjes.
 
Die cadeautjes mogen er wezen. Zo turfde ik "panini voetbalplaatjes" (ik ben er nog niet achter wat deze hebbedingetjes, voor 's lands grootste grutter telkens weer zo'n succes dat er bij de uitgangen van de supers speciale voetbalplaatjeszeurhekken moeten worden geplaatst, met Italiaanse broodjes van doen hebben), juichbandjes en geluksvogeltjes. Allemaal lijken ze het aanbod aan levensmiddelen geheel naar het tweede plan te hebben verdreven. Vermoedelijk is dat terecht. Het bier, de chips en de knakworsten worden toch wel bij tonnen aangesleept. Twee jaar geleden boekten de verzamelde supermarkten op speeldagen 60 miljoen extra omzet, en dat was beslist niet aan bloemkool.
 
Het zijn overigens niet alleen de supers die u en mij trachten dood te gooien met gerecycled afval in oranje kleurstelling. Van de week was ik bij een keurige ambachtelijke slager, zo één die zijn eigen leverworst en ossenworst maakt en die snapt wat je hebben wilt en waarom. Maar ook deze brave borst gaf mij vol trots een duo oranje hoofddeksels mee waarmee een zinnig mens zelfs niet dood wil worden gezien. Toen ik zei dat ik niets om voetbal gaf, reageerde hij of ik hem zojuist een kapitale grap had verteld.
 
De oranje hebbedingen die mij echter het meest met stomheid slaan, zijn de Brullie en de Gijpvogel. Vooropgesteld: ik heb geen enkel idee hoe deze voorwerpjes eruit kunnen zien en hoe zij geacht worden de feestvreugde voor de modale voetballiefhebber te vergroten. Het gaat me even louter om de namen. Ik stel me dan even voor dat je kort na 5 mei 1945 tegen een willekeurige Nederlander had gezegd dat 67 jaar later het oranjegevoel gestalte zou krijgen in de Brullie en de Gijpvogel. U snapt wat ik bedoel.
 
Oranje, oranje, oranje. Ik zou er uren over door kunnen gaan, maar ik heb geen tijd. Ik moet namelijk nú even mijn huis uitkammen op zoek naar oranje voorwerpen, om die hetzij in een vuilniszak te mikken, hetzij voor twee weken diep onderin een kast te stoppen.
 
Oordopjes! Heb ik nog oordopjes? Witte?