Sinterklaas is nog maar net een dag het land uit en hup, daar springt de volgende stressfactor ons alweer op de nek: de kerst. Wat gaan we doen met kerst, met wie, bij wie en in welke combinaties? En natuurlijk: wat gaan we eten? Allemaal dringende vragen, want ineens is het nog maar krap twee weken ver, allemaal.
En o hemel, de kerstdagen vallen dit jaar op zondag en maandag. Dat maakt het natuurlijk extra lastig allemaal, al hebben we geen idee waarom precies. En laten we eerlijk zijn: de gevechten bij de supermarkten om het laatste pakje, zakje of bakje met het opschrift "speciaal voor de feestdagen" zijn niet iets om naar uit te kijken.
Traditionele columnisten gaan nu verder met een serie welgemikte tips om ervoor te zorgen dat wij allen vrolijk en onbezorgd (niet "zorgeloos", want dat—luistert u, heren reclamemakers—betekent namelijk onverantwoordelijk) de kerstdagen door laveren. Leuke verhalen vind ik dat altijd. Ik krijg altijd de indruk dat je er totaal niets aan hebt, maar dat zal ongetwijfeld aan mijn cynisme liggen.
De waarheid is: ik vind de kerstdagen leuk, en dan vooral vanwege het feit dat het voor mij de hoogtijdagen zijn voor het uitleven van mijn grootste liefhebberij: koken. Lekker losgaan in de keuken, zonder aandacht voor tijd en geld. Serieus koken en dan uiteraard—zo wil nu éénmaal de traditie in Huize Eetschrijver—dingen die ik nog nooit eerder gemaakt heb. Nog zo'n traditie: minstens één diner is voor twee. Want mijn geliefde G. en ik vinden, hoewel het anno 2011 weer hopeloos onhip schijnt te zijn, niets zo leuk als cocoonen met de kerst.
Goed, de inleidende beschietingen voor deze dag heerlijk hobbyisme vereisen inderdaad een ijzeren logistiek. De goede Sint is het land koud uit en ik ben al thema's aan het bedenken om daar gerechten in te passen, ingrediëntenlijsten voor samen te stellen en leveranciers te bellen om zeker te weten dat ze het gewenste straks voor me klaar hebben liggen. Dat kan, want het zijn allemaal kleine zelfstandigen. Tegen kerst zul je mij niet in de super zien.
Het allerleukste is dat ik op die manier aan het werk ben zonder dat het zo voelt. Want natuurlijk komen de themadiners die ik in 2011 eet in 2012 links en rechts terecht als "de kerstrecepten van Eetschrijver". Ja, wat dat betreft heb ik een leuk vak.
Wat ik in 2012 eet? Dat weet ik nog niet, maar dat ga ik bedenken zodra ik dit stukje klaar heb. Maar mijn menu van 2010 blijkt in 2011 met zijn crisis best een voltreffer: het zijn verfijnde varianten op goedkope Hollandse klassiekers, met slechts hier en daar een luxueus accentje. Kijk maar:
- Romige soep van pompoen en pastinaak met kervel
- Langzaam gegaard buikspek "en croûte de sel" met huisgerookte rode biet
- In ganzenvet gesmoorde boerenkool met Rozeval-aardappels en truffeljus, met huisgerookte worst van Iberico-varken
- Soufflé van broodpudding met saus van Drambuie
Kijk, dat bedoel ik: lekker en echt niet gek duur. Hopelijk heb ik dit jaar weer zo'n brainwave. Kom het me over een dag of drie maar 's vragen.
